PC 
Xbox 
E-cards Blood of Dawnwalker Review: Een donkere debuutgolf van een nieuwe studio met wortels in The Witcher
Rebel Wolves zet zijn Witcher-bloedlijn om in een duistere, reactieve vampier-RPG waar tijd, honger en onafgemaakte quests Coens reis vormgeven. Ondanks wat technische ruwe randjes staat The Blood of Dawnwalker er toch als een opmerkelijk debuut en één van de sterkste releases in het genre in jaren.
Een heerser die regelmatig bloed laat vloeien bij zijn onderdanen, mag dan ook verzekerd zijn van een plek in de hel. Brencis maakt die ogenschijnlijk simpele taak echter ingewikkeld door eerst de vallei van Vale Sangora te redden. Wanneer er een plaag door de regio trekt en de machthebbers reageren door de besmetten te executeren, bieden de vampiers hun eigen bloed als genezing aan. De ziekte trekt weg, het plunderen stopt en het leven begint langzaam terug te keren naar de dorpen. De rekening voor de bewoners komt later...
Elke volwassene moet een bloederige schatting betalen; weerstand wordt bestraft en het geloof in God maakt plaats voor de sekte van de nieuwe heerser. Brencis heeft een land nodig dat blijft werken, kinderen kan krijgen en zijn voorraden kan aanvullen. Daardoor is zijn bewind niet zomaar weer een fantasie-tirannie die je kunt beëindigen door het juiste plekje in de borst te doorboren. De mensen onder zijn heerschappij lijden, maar ze herinneren zich wat er vóór hem kwam: Plagen. Hongersnood. Soldaten. Massagraven.
En temidden daarvan staat onze belangrijkste ‘held’: Coen, een jonge mijnwerker uit het kleine dorp Laslea. Zijn zus Lunka zit tussen de besmetten en de reeks gebeurtenissen aan het begin scheurt het hele gezin uit elkaar, terwijl Coen tegelijk wordt omgevormd tot een dawnwalker—een mens overdag, en na het vallen van de avond een vrakhir met klauwen, tanden en een dorst naar bloed. Ja, ‘vrakhir’ is het originele woord voor vampiers in het spel, wat deze wezens net iets extra’s geeft. Vanaf het eerste moment leggen de auteurs hun eigen oorsprong, hiërarchie en regels voor hen vast. Intussen beraamt Brencis een kroning, waarbij hij van plan is zijn gevangenen te offeren—ook de geliefden van Coen. Er zijn nog dertig dagen tot de ceremonie.
Het verhaal van het redden van een familie klinkt voor een grote RPG bijna verdacht rechttoe rechtaan. Na een paar uur wordt duidelijk dat de familie niet meer is dan een vast ankerpunt waar de speler vervolgens zijn eigen pad omheen bouwt. Brencis kan verzwakt worden, bondgenoten kunnen uitgeschakeld worden en de weerstand van de plaatselijke bevolking kan worden versterkt—op duizend verschillende manieren. Maar je bent perfect vrij om het grootste deel gewoon te negeren. Individuele verhaallijnen blijven optioneel en in Vale Sangora draait alles niet uitsluitend om Coens komst.
Dus, wat voor soort game is het dan? The Blood of Dawnwalker is een dark, soms zelfs somber fantasie-RPG met vampierthema, gebouwd op sterke sandbox-elementen. Tijd, dagelijkse periodes, Coens honger, zijn reputatie en de open benaderingen van quests beïnvloeden elkaar continu, en één enkele beslissing kan meerdere systemen tegelijk in gang zetten—terwijl de volledige impact pas na een paar uur echt duidelijk wordt. Laten we nu doorgaan naar de kernmechanica van de game.
Dertig Dagen, Geen Stopwatch
Dat is de tijdslimiet, die bij mij in eerste instantie meer angst dan nieuwsgierigheid opleverde. In RPG’s schiet ik vaak door naar elke ruïne, luister ik elke conversatie af en stel ik het hoofdverhaal uit totdat een game-mechanic voelt als een lijst openstaande taken. Dawnwalker doorbreekt dat patroon via zijn eigen structuur—en dat doet hij op verrassend zorgzame wijze.
De kalender schuift alleen vooruit tijdens vooraf aangewezen activiteiten. Je kunt dus in alle rust door het platteland dwalen, een route zoeken of door je spullen rondsnuffelen, en de game knabbelt niet stiekem aan die dertig dagen. Zowel dag als nacht worden opgedeeld in acht segmenten, en voordat je een tijdrovende activiteit start, zie je wat die kost (en, zoals we inmiddels weten, tijd is de valuta van het spel). Quests kosten het meeste, maar ook rusten, schatzoeken, vaardigheden trainen en af en toe een lange babbel eisen hun tol.
In de eerste dagen van het spelen (in-game dagen, dus niet echte tijd) was ik veel te voorzichtig met mijn tijd. Elk segment voelde alsof ik er net iets zou mislopen vlak voor het einde. Langzaam werd echter duidelijk dat dertig dagen genoeg ruimte bieden voor een redelijke playthrough en dat het hoofdverhaal je niet constant hoeft te laten haasten. Toch is er nooit tijd voor alles, en dáár begon het systeem echt logisch te worden.
In een typische open wereld denk je eerst na over wat je als eerste gaat doen. Hier bepaal je ook wat je juist laat liggen. Help je het dorp, steek je tijd in het verbeteren van je vaardigheden, of volg je een spoor dat later misschien uitloopt op een dood spoor? Is het de moeite om tijd te investeren in iemand die tot nu toe alleen iets vaags heeft gevraagd? Heel simpel: je krijgt het nooit voor elkaar om alles in één playthrough te regelen en na een paar uur is het ook niet meer zinnig om überhaupt te proberen.
Het resultaat is niet constante stress, maar vooral het gevoel dat je verantwoordelijk bent voor de richting die Coens reis opgaat. Sommige gebeurtenissen gaan gewoon door, ook als je er niet bij betrokken bent. Te laat aankomen kan een quest in een nieuwe situatie doen belanden, waardoor jij vervolgens de gevolgen van je eigen vertraging moet afhandelen. Mislukking, een mislukte conversatie of een slechte keuze werken in dezelfde lijn: vaak openen ze een andere versie van het verhaal, waardoor je meteen een eerdere save laden voelt als een gemiste kans.
Je kunt heel vroeg al rechtstreeks op het eindconflict afstevenen, al zal een onvoorbereide Coen dan min of meer krijgen wat je zou verwachten bij een bezoek aan een vampierkasteel met een roestig zwaard. Zodra de laatste dag eenmaal voorbij is, gaat het verhaal verder onder omstandigheden waar je niet meer volledig controle over hebt. In elk geval kun je de hoofdlijn prima afronden in zo’n 20 uur, zonder dat je daarvoor de ervaring uit zijquests hoeft in te leveren. Sterker nog: zelfs de meest zinloze gesprekken kunnen leiden tot interessante content die je in het spel vindt. Maar de waarheid is dat je het verhaal veel leuker speelt als je langer de tijd neemt binnen één playthrough.
Die vrijheid wordt hier en daar ingeperkt door aanbevolen levels, waardoor een ogenschijnlijk open pad ineens een veel slechter idee kan worden dan het op het eerste gezicht leek. Dat heeft me niet compleet van mijn stuk gebracht, maar een paar keer stuurde het systeem me wel duidelijker in een richting dan de rest van het avontuur eigenlijk had gepast.
Vale Sangora, Roemenië, Far Cry 5 en Sandbox Romance
Vale Sangora wordt voor een deel bij elkaar gehouden door de historische basis. Het speelt zich af in de Karpaten van de veertiende eeuw en bestaat in een alternatieve versie van het echte Europa. In de boeken en dialogen worden echte landen en steden genoemd, waaronder Praag. Houten dorpen, de versterkte stad Svartrau, religieuze rituelen en plaatselijke bijgeloof zijn ontleend aan de geschiedenis en folklore van Midden- en Oost-Europa.
De vampiercultuur trekt door handel, geloof, werk en zelfs het dagelijkse reizen. Daardoor voel je de aanwezigheid ook ver weg van de grote, cinematografische scènes. De lokale bevolking accepteert het bestaan van monsters met de vermoeidheid van mensen die al het nodige hebben meegemaakt: de plaag, zware belastingen en lege voorraadkelders. Voor hen is een vampier weer een extra bedreiging—of misschien hun laatste hoop om te overleven. Juist die kleine details maken de wereld zo geloofwaardig.
Ook de keuze voor bondgenoten blijft lekker open. Je kunt Brencis aanpakken door je aan te sluiten bij het menselijke verzet, steun te zoeken bij ontevreden vampiers, je tot tovenarij te wenden, of simpelweg je eigen interesses na te jagen. Samenwerken met de vijand is een volwaardige verhaallijn en kan leiden tot een compleet andere weergave van Coen en een ander einde.
Een vertakkend verhaal als dit valt al snel uit elkaar als je niet sterke personages hebt. Coen heeft een eigen verleden en duidelijke motivatie, maar zijn karakter is wel vormbaar. In gesprekken kan hij pragmatisch, meedogend, naïef of juist berekenend overkomen, zonder dat hij telkens opnieuw zijn persoonlijkheid moet aanpassen aan de toon van het gekozen antwoord. Romantische relaties ontwikkelen zich ook verrassend natuurlijk en de game behandelt ze niet als een verplichte beloning voor het juiste complimenten-schrijven.
De schaduw van The Witcher, je eigen bloed
Komen die mechanics je misschien een beetje bekend voor? Natuurlijk doen ze dat. Achter Dawnwalker zit de in Warschau gevestigde studio Rebel Wolves, die in 2022 mede is opgericht door Konrad Tomaszkiewicz, game director van The Witcher 3 en één van de hoofdontwikkelaars van Cyberpunk 2077. Hij haalde andere CD Projekt RED-veteranen om zich heen en het team is inmiddels gegroeid naar zo’n 160 mensen. Ze zijn begonnen aan het bouwen van een type game dat ze door en door kennen; daardoor voelt Dawnwalker op momenten alsof het de uitkomst is van een alternatieve tijdlijn waarin sommige makers, na Wild Hunt, niet terugkeerden naar Geralt maar besloten hun eigen regels, wereld en mythologie te smeden.
De connectie gaat veel verder dan alleen vertakkende quests; dat zie je terug in camerawerk, personagebewegingen, de user interface, onderzoeken en de manier waarop een gesprek kan afwijken van een ogenschijnlijk simpele taak. Maar het tijdsysteem—de manier waarop dagdelen en verhaal elkaar inweven—de openere structuur van de verhaallijnen en de verticale beweging door de nachtwereld duwen het spel wel degelijk een eigen richting op. Zo is er, gebouwd op de fundamenten van The Witcher, een opvallende spirituele opvolger ontstaan, vol eigen ideeën. Het vermaakt, maar heeft ook een eigen ziel. Voor mij is het de perfecte mix van bekend en onbekend.
Vale Sangora wordt mede bijeengehouden door zijn historische fundament. Het speelt zich af in de Karpaten van de veertiende eeuw en bestaat in een alternatieve versie van het echte Europa. In de boeken en dialogen worden echte landen en steden genoemd, waaronder Praag. Houten dorpen, de versterkte stad Svartrau, religieuze rituelen en plaatselijke bijgelovigheden putten uit de geschiedenis en folklore van Midden- en Oost-Europa.
Vampierheerschappij sijpelt door in handel, geloof, werk en zelfs het dagelijkse reizen. Daardoor is de aanwezigheid voelbaar, zelfs ver weg van de grote, grandioze scènes. De locals accepteren het bestaan van monsters met de berusting van mensen die al hebben doorstaan wat hen te wachten stond: de plaag, zware belastingen en lege voorraadkamers. Voor hen is een vampier nog een extra dreiging—of misschien hun laatste kans op overleving. Juist deze kleine details maken de wereld zo authentiek.
Wanneer de duisternis valt: het gaat niet alleen om het uiterlijk dat verandert
Coens splitsing in een menselijke en een vrakhir-vorm had net zo goed slechts een flitsende gimmick voor de trailers kunnen blijven. Gelukkig heeft Rebel Wolves het verwerkt in beweging, gevecht, uitrusting en quest design. Bepaalde locaties en activiteiten zijn alleen toegankelijk tijdens specifieke dagdelen, omdat beide vormen hun eigen, unieke vaardigheden hebben.
Overdag gebruikt Coen een zwaard, drankjes, scrolls en magie—wat hem een deel van zijn gezondheid kost. Hij beweegt als een kundige, maar nog steeds relatief gewone mens. ’s Nachts wordt hij sterker, ontketent hij zijn klauwen en begint hij te drinken uit het bloed van zijn vijanden. Langzaam leert hij om grotere afstanden in één beweging af te leggen, langs muren te rennen en plekken te bereiken die overdag niet op een normale manier te bereiken zijn. Later maakt zijn vermogen om zich te transformeren in dieren—waaronder een wolf—het reizen ook nog eens makkelijker.
Ik genoot van nature meer van de nacht, en het ging niet alleen om de hogere snelheid. Zowel de stad als het platteland boden ineens een extra laag routes, en de obstakels die mijn richting overdag bepaalden, deden er plotseling minder toe. Daarmee veranderde ook mijn blik op de gewone mensen om me heen—want als mens zijn ze een bron van informatie; als hongerige vampier kan je in hen heel iets anders zien.
Bloed voedt Coens krachten, herstelt zijn gezondheid en verhoogt zijn vampierlevel. Tegelijkertijd steekt honger roet in gesprekken. Als hij zich in slechte staat bevindt, kan dat een gevaarlijke optie introduceren en soms de oorspronkelijke reactie overschrijven. De speler draagt dus ook buiten het gevecht de gevolgen van een verwaarloosde ‘conditie’. Eén gesprek in de nacht kan genoeg zijn om een beschadigde relatie of een voortijdig beëindigd verhaal te laten pijn doen, terwijl je lege health bar nog niet eens het echte probleem is.
Dit is nog een reden waarom Dawnwalker vampiers in videogames eindelijk recht doet. Coens vloek beïnvloedt beweging, exploratie, relaties en keuzes die je maakt vóór elk gesprek in de nacht. Vampierkracht brengt vrijheid, terwijl honger het risico brengt dat je de controle verliest. Het spel vangt de aantrekkingskracht van dat concept en herinnert je er regelmatig aan welk gevaar Coen om zich heen veroorzaakt. En ik genoot van elk moment ervan!
De progressie van beide vormen is deels gescheiden en het spel laat je ook verschillende uitrustingssets voorbereiden voor dag en nacht. Een bonus die bij magie past, kan met vampierkrachten weinig tot niets doen—dus twee sets hebben vooral praktische waarde. Maar diezelfde lof geldt niet voor je inventaris. Items filteren en verplaatsen voelt stroef, de capaciteit wordt begrensd door gewicht en het wegwerken van opgehoopte rommel duurt langer dan zou moeten. Na een paar ritten terug naar de handelaar werd mijn keuze voor loot vooral bepaald door de wens om het aanbod nog eens te kunnen grijpen.
Knutselen bleef tijdens mijn playthrough vooral een zijspoor. Ik vond genoeg verbruiksitems en de meeste situaties kon ik afhandelen zonder steeds langs makers te gaan. Knutselen verbreedt daarmee de reeks aan voorbereidingsmogelijkheden, maar het is niet één van de kernsystemen van het spel.
Vier Richtingen en Veel Te Veel Tegenstanders
Gevechten draaien om aanvallen en blocks vanuit vier richtingen (iets vergelijkbaar met Kingdom Come) en je kunt dit systeem actief gebruiken of vertrouwen op simpelere controls. Een perfect getimede block opent de deur voor een tegenaanval, de juiste richting van een slag helpt om de verdediging te omzeilen en eindeloos op de knop blijven meppen slurpt al snel je uithoudingsvermogen leeg. Tegen één kundige tegenstander komen die losse elementen mooi samen. Je moet de beweging van het wapen bijhouden, je stamina managen en weten wanneer je magie of een vampiervermogen inzet. En laten we vooral de bruutheid niet vergeten—die is hier volop aanwezig. Bloed kan letterlijk overal omhoog spuiten, zowel in de gameplay als in de cutscenes. Een gore-feest voor het oog en voor liefhebbers van horror.
Daarna zijn er nog de grotere groepen vijanden die de grenzen van dit systeem blootleggen. Camera en targeting kunnen de omgeving niet betrouwbaar bijbenen; een aanval kan van buiten beeld komen en nauwkeurige dekking op richting wordt minder belangrijk dan overleven in de chaos. Naar het eind toe ontbreekt bovendien variatie onder de vijanden en sommige van hen kunnen een onredelijk aantal klappen verdragen voor wat ze eigenlijk ‘niemandalletjes’ zouden moeten zijn. Ik had nog steeds plezier met duels en sterkere tegenstanders, maar de terugkerende encounters leverden in het tweede deel niet veel nieuws op.
Stiekem spelen bleek zelfs nog minder effectief. Soldaten, bandieten, geesten en zelfs vampiers spotten Coen veel te makkelijk en de omgeving biedt te weinig mogelijkheden voor een betrouwbare stealth-aanpak. Na een paar mislukte pogingen gaf ik deze route uiteindelijk helemaal op. Het gevoel van een nachtelijke roofdier werkt briljant als je over daken beweegt, maar de rol van onopvallende moordenaar valt al bij het eerste teken van een gealarmeerde bewaker volledig uit elkaar. Het is heel goed mogelijk dat de ontwikkelaars dit de komende tijd oplossen. Of—nog beter—dat modders het zelf meteen oppakken!
De autoriteiten reageren op Coens plundertochten op een manier die sterk lijkt op andere RPG’s. Een groeiende reputatie als vijand van het regime maakt de prijzen hoger, levert meer patrouilles op en beperkt de bewegingsvrijheid van bewoners. Op hogere levels stoppen bewakers met wachten op provocatie en gaan ze direct in gevecht. Zelfs een krachtige Coen voelt daardoor nog steeds de echte consequenties van openlijk verzet. Als je dagenlang de mannen van Brencis in het dal uit elkaar ramt, doen hun meerdere daar natuurlijk precies zo goed als terug.
Visueel Meeslepend, Maar Je Ziet Waar Ze Grenzen Troffen
Visueel gezien kan The Blood of Dawnwalker werkelijk verbluffend zijn. De Karpatenbossen bij zonsopkomst, de moerassen gehuld in mist, de daken van Svartrau bij nacht en de bolwerken van de vrakhirs hebben allemaal hun eigen sfeer. De wisselende dagdelen, het licht en de verschillende manieren waarop je je door de wereld beweegt, houden de kaart nog behoorlijk langer fris dan op basis van de grootte zou lijken. Daarom kwam het ook vanzelf dat ik soms bleef staan om bepaalde uitzichten in me op te nemen, zelfs wanneer er geen belofte van ervaring of loot was.
De artistieke stijl helpt de plekken te maskeren waar het budget tekortschiet om hetzelfde detailniveau te halen. Dat is vooral duidelijk in de gezichten van de bewoners van dit sombere landschap. Belangrijkere personages hebben overtuigende gezichtsuitdrukkingen en scènes die relatief goed gestuurd lijken, terwijl minder belangrijke bewoners hun tekst soms brengen met de blik van iemand die het over de kamer heen afleest. Het verschil tussen hoofd- en bijpersonages is daardoor veel te goed zichtbaar. Toch lijdt de totale visuele indruk er niet echt zwaar onder.
De Engelse voice-over doet veel werk voor de animatie en past de dialogen aan voor verschillende culturen en locaties. Mensen en niet-menselijke wezens klinken duidelijk verschillend, maar behouden wel de gedeelde uitstraling van de wereld. De muziek mengt strijkers, vrouwelijke vocals, doedelzakken en folk-motieven en geeft vooral de nachtelijke scènes op sommige momenten bijna iets ceremonieels. Dat past perfect bij Vale Sangora en draagt stevig bij aan de identiteit ervan. Wel kan de soundtrack gebruiken van meer tracks, want in het tweede deel komen de meest onderscheidende motieven zo vaak terug dat het na een tijdje op sommige plekken licht gaat irriteren.
Het technische onderdeel vraagt om meer tijd
De grootste uitdaging blijft het verdragen van de technische mankementen. Fluctuerende prestaties, kleine visuele glitches en af en toe een freeze zijn een herinnering dat Rebel Wolves (nog) niet beschikt over de middelen van de grootste studio’s. De meeste problemen die ik tegenkwam, losten zichzelf op door mijn save opnieuw te laden en niets van wat ik meemaakte blokkeerde mijn voortgang permanent. Toch haalt de sporadische aard ervan wel wat af van de verder overtuigende indruk. Neem dit voorbeeld—ik pakte een quest aan vanaf één kant, schakelde twee bewakers uit, maar de cutscene ging niet af. Kom ik aan vanaf de andere kant: de cutscene wél, maar de bewakers waren al dood, waardoor ik de quest niet kon afronden.
En eigenlijk is het vooral de technische staat van het spel die Dawnwalker tegenhoudt om de hoogste score te halen. De inventaris en het gebrek aan muziek zijn ook niet de klachten die de ervaring echt vergallen. Metaforisch gezien zijn het net vliegen op de muur—een irritant moment, maar het is er in een oogwenk niet meer. Tegelijkertijd is dit wel het gebied met de grootste kans op geleidelijke verbetering via updates. Een slecht ontworpen verhaal of een oppervlakkige wereld zou veel moeilijker te fixen zijn.
Dus, hoe is het spel uiteindelijk bevallen?
The Blood of Dawnwalker is een vol vertrouwen debuut van een studio die precies weet waarom mensen vandaag de dag nog steeds de beste quests uit The Witcher 3 onthouden. Rebel Wolves heeft de bekende fundamenten niet alleen behouden, maar aangevuld met een tijdsraam van dertig dagen, sterke sandbox-elementen, consequenties bij falen en verschillende opties voor Coens verschijningen. Dat resulteert in een game met een eigen identiteit, gebouwd op vertrouwde basis. Het compacte Vale Sangora biedt talloze routes die elkaar kunnen kruisen, uiteen kunnen lopen of voorgoed onontgonnen kunnen blijven.
Groepsgevechten vragen nog wat fijne afstelling, stealth voelt enigszins onderontwikkeld, de inventaris kan soms vervelend zijn en het technische gedeelte vraagt nog om extra aandacht. Maar de essentiële kwaliteiten staan overeind: het verhaal reageert op de speler, de quests voelen betekenisvol en jouw keuzes hebben consequenties die veel verder reiken dan alleen het venster van de dialoog.
Tegelijkertijd is er na lange tijd eindelijk weer een game die vampiers in videogames echt recht doet. Ze bepalen de wereld, de manier waarop je beweegt, de ontwikkeling van je personage en zelfs de lastige beslissingen waarmee de speler tot het einde moet leven. Dawnwalker is zo’n RPG die het verschil tussen bewegingsvrijheid en echte vrijheid van keuze heel goed begrijpt. En ik durf zonder twijfel te zeggen dat het één van de beste en meest memorabele RPG’s is van in elk geval de afgelopen tien jaar.
Oordeel: 8,5/10
