PC 
Xbox 
E-cards Forza Horizon 6-review – De ultieme arcaderacer evolueert opnieuw
Forza Horizon 6 brengt eindelijk het Horizon Festival naar Japan en levert neonverlichte straten van Tokio, bergachtige touge-wegen, de driftcultuur en het meest sfeervolle open wereldgebied dat de serie ooit heeft gemaakt. Hoewel het de formule niet compleet opnieuw uitvindt, verfijnt het vrijwel elk aspect ervan tot een van de beste arcaderacers die er vandaag zijn.
Er zijn twee dingen die Forza Horizon-fans al jaren willen: Japan—en nog veel meer Japan. Playground Games wist dat maar al te goed, en daarom neemt de zesde aflevering de high-speed-escapade eindelijk mee naar een land vol neonlichten, bergpassen met haarspeldbochten en nachtsessies waarin je drift door de straten. Dat alles zorgt ervoor dat je je bijna in The Fast and the Furious: Tokyo Drift waant. De absurde wachttijd heeft zich echter uitbetaald: al na de eerste paar kilometers gameplay is duidelijk dat dit niet alleen goedkope fanservice is voor de verlanglijstjes van gretige spelers.
Forza Horizon is nu zo’n gevestigde naam dat het zelfs zonder die rijbeleving zou verkopen. Toch leunen de ontwikkelaars niet alleen op de naam van de serie, en verschuilen ze zich ook niet achter eerdere successen. Nee. Ze omarmen ze en voegen een hoop nieuwe features toe aan de beproefde (en superpopulaire) formule. We krijgen de grootste open wereld uit de serie, een autobeleving die op veel manieren behoorlijk over-the-top is, en precies dat soort arcadelol waarbij je jezelf hoort denken: “nog één race”. Alleen kom je drie uur later tot de conclusie dat je nog steeds door regenachtig Tokio rijdt, op de tonen van Japanse synthwave. Ja, dat is mij meer dan eens overkomen.
En hoewel de game niet zonder kleine mankementen is, geeft hij fans precies wat ze wilden. Alleen is het geheel nu merkbaar groter, luider, coole, mooier en ook veel meer levensecht.
Japan was niet makkelijk om te maken, maar het was het waard
Al jaren bewijst Playground Games dat de Forza Horizon-serie niet draait om auto’s alleen. Natuurlijk blijven honderden voertuigen, een arcadige rijstijl en de technische aspecten de hoeksteen van het succes, maar de ontwikkelaars hebben het speelveldgebied stap voor stap omgetoverd tot de echte blikvanger van de hele serie. En misschien is dat precies waarom er vóór elke nieuwe aflevering meer buzz rond de bestemming hangt dan rond de line-up aan auto’s zelf.
Na Mexico, Groot-Brittannië en Australië is Japan er eindelijk—een land waar fans praktisch vanaf het begin om vroegen. En eerlijk is eerlijk: de studio heeft die druk met bewonderenswaardige gemak verwerkt. Kort gezegd: het is een met zorg uitgedacht automotive paradijs. Tegelijkertijd vind ik het ook een slimme zet dat ze tot aan de zesde aflevering hebben gewacht met Japan, want pas met de huidige technische mogelijkheden konden de ontwikkelaars de sfeer van de Japanse autobeleving écht vangen zoals fans die al jaren voor zich zien.
Leuk feitje: Japan in Forza Horizon 6 gaat niet alleen over bergslangen en legendarische touge-drifts, zoals je bijvoorbeeld in Initial D ziet. Minstens zo indrukwekkend zijn de nachtritten door regenachtig Tokio, waar de neonlichten van de iconische wijk Shibuya een sfeer neerzetten die rechtstreeks uit de beste straatracemovies lijkt te komen.
De onbetwiste ster van de hele game is Tokio (we komen zo bij de kaart). Playground heeft er zelfs een apart team voor opgericht, en dat zie je vrijwel overal terug—van brede, eindeloze straten tussen wolkenkrabbers tot smalle steegjes die baden in licht in alle kleuren, kleine bedrijfjes en iconische plekken zoals Shibuya, Akihabara en de Tokyo Tower.
Tegelijkertijd laat de stad ook één van de compromissen van de game goed zien. Het verkeer is merkbaar schaarser dan je van het echte Tokio zou verwachten, en het voelt opvallend leeg. Hetzelfde geldt voor de bevolkingsdichtheid: waar je in het echt drukke, volle straten krijgt, zie je in de game slechts af en toe wat mensen langs de weg. Een beetje jammer, want in de campagne krijgt de metropool zelf de tweede rol en concentreert het grootste deel van de actie zich overal behalve daar.
Leuk feitje: Tokio in Forza Horizon 6 draait niet alleen om brede boulevards en neonkruisingen. Ook de smalle straten zijn voorzien van kleine Japanse Kei Cars—perfect voor rustig rijden of voedselbezorging in een van de mini-games.
Maar Forza Horizon is nooit bedoeld als rij-simulator of als een realistische reconstructie van een Japanse metropool. Het is een gigantische open speelwereld waar je op 300 km/u over stoffige wegen kunt racen, door bossen, over bergpassen die met sneeuw bedekt zijn, langs rijstvelden en over landweggetjes—zonder dat je elke tien seconden wordt tegengehouden door een taxi.
En precies buiten Tokio laat de game zijn grootste kracht zien: vrijheid. De kaart is enorm, superdivers en praktisch grenzeloos, en hij blinkt echt uit in de details die je pas na een paar uur rijden begint te spotten.
Ik verwacht dat de studio in een toekomstige update terugkomt op verkeer en bevolkingsdichtheid, maar voor nu ligt de focus vooral op optimalisatie zodat de game bij launch zo soepel mogelijk draait. Bovendien maakt het buiten de stad eigenlijk weinig uit, en daar geniet je veel meer van het rijden. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat Tokio en de omliggende gebieden de meest gedetailleerde locaties in de serie zijn, en na Mexico in Forza Horizon 5 is dit precies een welkom verschil.
Absoluut niet standaard
Een van de grootste krachten van Forza Horizon 6 is hoe het continu de rij-sfeer verschuift. Terwijl Mexico in de vorige aflevering vaak leunde op grote open ruimtes en lange stukken dor landschap, voelt Japan veel dichter op de huid, levendiger en gevarieerder.
Elke paar minuten veranderen zowel het karakter van de wegen als de omgeving zelf. Van moderne snelwegen vol tunnels en bruggen sta je ineens in smalle passen tussen prachtige heuvels, om vervolgens weer in kleine dorpjes te belanden, op boswegen of tussen velden met kersenbloesems.
Leuk feitje: De kaart van Forza Horizon 6 zit vol verborgen plekjes die nieuwsgierige spelers belonen. Terwijl je verkent, kun je traditionele tempels, uitzichtpunten of de iconische Tokyo Tower tegenkomen. Als je foto’s van die scenes maakt in photo mode, krijg je van de game bonuspunten, credits of zelfs nieuwe auto’s.
Deze keer besteedde Playground Games nog meer aandacht aan details, en daardoor voelt de kaart niet als decor voor races, maar als een echte plek met een eigen identiteit. De dorpjes zijn absoluut niet generiek, het landschap bestaat niet uit herhaalde patronen en vrijwel waar je kijkt, vind je wel iets waardoor je minstens even wilt afremmen. Als je dat wilt tenminste.
De rit wordt ook extra versterkt door de meest uitgebreide soundtrack tot nu toe, waarmee je kunt afstemmen op maximaal 9 radiostations met artiesten als Linkin Park, BABYMETAL, Pendulum, YOASOBI, Rise Against en nog honderden anderen. In de stad kies je iets harder en energieker, terwijl je op het platteland voor een rustiger tempo en Japanse folk-instrumenten kunt gaan.
De seizoenen zijn terug en komen nog beter naar voren
Ook de seizoenen maken een grote comeback: in de serie kwamen ze al in meerdere afleveringen terug, maar nu hebben ze een nog nadrukkelijkere uitstraling. Tijdens het rijden verandert niet alleen het weer en het tijdstip, maar ook het landschap zelf—van blozende roze kersenbloesems tot besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. En dat zijn stuk voor stuk enkele van de beste momenten van de hele kaart. Voor het eerst heeft Forza Horizon 6 een permanent besneeuwde regio met een skigebied, liften en hellingen waar je niet op ski’s afdaalt, maar in een auto.
Het resultaat zijn momenten die soms meer voelen als een wilde roadtrip dan als een klassieke racegame voor auto’s of motoren. De ene minuut drift je langs watervallen, een paar minuten later “vlieg” je door een met sneeuw bedekte canyon en daarna beland je weer op een skipiste ergens hoog in de bergen. En precies dan besef je dat dit niet zomaar een gewone kaart is voor een gewone autogame, maar een arcadetocht op vier wielen.
Online events en een natuurlijkere manier van groeien in de game
Forza Horizon 6 probeert niet het wiel opnieuw uit te vinden—en dat hoeft ook niet. De game biedt een gigantische open wereld, honderden gelicenseerde auto’s en precies dat soort arcaderijden waar plezier belangrijker is dan realistische simulatie. Al zullen puristen die op authenticiteit gericht zijn ook genoeg hebben om van te genieten. Online mode en live service-ondersteuning met nieuwe auto’s en activiteiten zijn natuurlijk ook weer van de partij.
Vergeleken met de vorige aflevering voelt de game het tempo en de progressie in elk geval net iets beter aan. Dit keer start je niet als festivalster, maar als een gewone autoliefhebber die stap voor stap grotere events en krachtigere autoklassen vrij moet spelen.
Elke stap vooruit wordt gesymboliseerd door een nieuw polsbandje dat laat zien dat je naar een hogere performanceklasse groeit. Nieuwe auto’s krijgen blijft relatief eenvoudig, maar “upgraden” krijgt wel een iets natuurlijker ritme. Plus: er zijn een paar uitzonderingen waar je echt hard moet werken om bepaalde auto’s te bemachtigen.
Aan traditionele spectaculaire events—met vliegtuigen, robots (we zijn tenslotte in Japan), of absurd klinkende banen—geen gebrek. Alleen maakten ze deze keer niet zo’n sterke “wow”-indruk op me als dat in eerdere Horizons wel gebeurde. De belangrijkste reden is dat we die streken uit de serie al kennen, dus ik behandelde het als een verplicht onderdeel op de checklist. Maar ik ben ervan overtuigd dat de community de kleine rimpels in de loop van de tijd wel gladstrijkt. Dit is namelijk een live-servicegame met de mogelijkheid om custom add-ons en mods te maken, iets wat in eerdere afleveringen al helemaal tot leven kwam.
Inspelen op Japanse autokunst en -cultuur
De game gebruikt het landschap optimaal en probeert het via allerlei events in de game aan je te presenteren. Naast het klassieke Horizon Festival zijn er nu ook tal van activiteiten die direct draaien om Japanse cultuur en de autoscene. Dit keer voelen de verhaalmissies niet langer als een saaie vulling tussen races, maar juist als fijne omwegen die je vanzelf langs hoeken en gaten van de kaart leiden.
Het ene moment hang je rond in een tuning garage, het volgende moment test je banden in de bergen of aan de kust, of je gaat op fototrip door minder bekende uithoeken. En terwijl de dialogen nog steeds lijden onder die typisch “Horizon” overdreven positiviteit, voelt het deze keer veel meer natuurlijk en vermakelijk.
Playground heeft ook uitstekend werk geleverd door Japanse autencultuur zelf goed te vangen. Je ziet iconische bergraces, online bijeenkomsten op legendarische parkeerplaatsen die geïnspireerd zijn op echte locaties (zoals Drift Club Japan in Tokyo City), én spontane dragraces en time trials waar je bijna direct in kunt springen.
De manier waarop de kaart is opgedeeld in regio’s met eigen verzamelactiviteiten, verborgen auto’s en andere kleine details die je motiveren om elke hoek te verkennen, werkt heel goed. Daardoor voelt Japan niet alleen als een mooie kaart, maar als een plek waar het logisch is om even te stoppen, rond te dwalen en soms gewoon op te gaan in de sfeer.
Je vindt geen mooiere race (visueel)
Bij Playground Games weten ze simpelweg precies hoe een moderne arcaderacer eruit hoort te zien. De rijmechanica blijft toegankelijk voor vrijwel iedereen, maar het voelt niet houterig of té versimpeld. De auto’s hebben elk hun eigen karakter en reageren op het wegdek, het weer en je snelheid.
Horizon 6 slaat daardoor perfect de balans tussen pure arcadelol en bediening die genoeg realistischer aanvoelt voor zowel casual spelers als mensen met een stuur en pedalen. En ja: het blijft waar dat door een hek knallen, een halve bosrand overspringen en daarna gewoon doorrijden zonder grote gevolgen vaak de beste planning is.
Ik ben dol op de verbeterde mate van omgevingsschade, wat me echt ontzettend blij maakte. Waar in eerdere afleveringen zelfs de kleinste boom of paal in de grond een auto al tot een gillend stopmoment kon dwingen, waren de ontwikkelaars deze keer net iets coulanter. Het aanzienlijk lagere aantal ongewenste stops maakt de rijervaring in zowel races als tijdens vrij rondrijden op het platteland beter. Het gebeurt nog wel eens, maar lang niet zo vaak.
De technische kant is opnieuw een van de absolute toppers in het genre, en Japan ziet er prachtig uit, zowel overdag als na zonsondergang. De game blinkt vooral uit in de manier waarop met licht, reflecties en omgevingsdetails wordt omgegaan. De autmodellen zijn zowel van binnen als van buiten prachtig weergegeven, en de game houdt ook in grote open gebieden een heel stabiele performance.
Leuk feitje: In de bergachtige gebieden vind je meer dan genoeg uitzichtpunten van waar je dorpen, eindeloze kronkelwegen en Tokio ’s nachts op de achtergrond kunt zien. Over het hele landschap torent bovendien de iconische Fuji-berg met zijn besneeuwde top—een van de meest opvallende landmarks op de hele kaart.
Het is waar dat dit vergeleken met Forza 5 geen sprong van generatie op grafisch gebied is, maar Horizon 6 compenseert het met extreem strakke optimalisatie en vooral ook de algehele soepelheid (mede dankzij het eerdergenoemde lagere verkeers- en bevolkingsaantal). De zwakkere punten blijven vooral de animaties van personages en dialogen tijdens verhaalscenes: die voelen een beetje verouderd vergeleken met de rest van de game. Gelukkig zijn er niet heel veel van, en je zit toch het grootste deel van je tijd achter het stuur.
Ook aan technische details zoals autoschade of zichtbare veranderingen in de omgeving door je rijgedrag is niet veel gesleuteld. Kijk bijvoorbeeld naar het ontbreken van bandensporen nadat je door modder hebt gereden. Hoewel de auto’s wel stoffig en beschadigd lijken, en je op meerdere plekken de deuken in het koetswerk kunt zien, gebeurt dat allemaal op een halfslachtige manier. En dat is jammer—en een gemiste kans.
Meer aanpassingsmogelijkheden in de garage betekent niet automatisch beter
Aan de andere kant zijn er wel aanzienlijk uitgebreidere opties voor huizen, garages en persoonlijke landgoederen. Dit zijn niet langer alleen maar gewone schuilplekken om snel door de kaart te reizen, maar ruimtes die spelers deels kunnen personaliseren en kunnen gebruiken om hun autocollectie tentoon te stellen.
De ontwikkelaars hebben duidelijk geprobeerd de game dichter bij een “autoliefhebber lifestyle” te trekken, waar het niet alleen draait om de races zelf, maar ook om het gevoel dat je jouw eigen hoek van de automotive wereld opbouwt. Dat klinkt geweldig op papier, en soms lukt het ze ook echt om een prettige sfeer neer te zetten als een “digitale droomgarage.”
Het probleem is dat de editor zelf onnodig ingewikkeld aanvoelt en op sommige plekken net een beetje “half af” is. Hoewel de aanpassingsopties enorm zijn, is de bediening rommelig. Tegelijkertijd is de selectie bruikbare items wat beperkt, wat in feite neerkomt op één oplossing: community modders zullen dit later wel oplossen met verbeteringen die het spelers makkelijker maken om garages op te knappen. Posters aan de muren kun je hier niet kwijt, maar je kunt wél een dinosaurus bij je auto’s laten staan...
En als we het dan toch over die garages hebben... De game beschikt over een absurd grote en diverse vloot (meer dan 550 gelicenseerde auto’s), waarin bijna iedereen zijn favoriete auto kan vinden. Merken als Porsche, BMW, Ford, Honda, Toyota, Ferrari en Lamborghini zijn allemaal aanwezig, en de game doet het heel goed door klassieke Japanse iconen, alledaagse sportwagens en extreme specials die zich op circuits richten te combineren. Er zijn zelfs bestelwagens en gezins-SUV’s. Het resultaat is precies het type garage waarin je elke paar minuten afvraagt welke auto je straks weer wilt rijden.
Vergeleken met de vorige afleveringen hebben ze niet heel veel vooruitgang geboekt met tuning, en de ervaring is praktisch dezelfde. De game biedt een enorm scala aan opties om performance, motoren, transmissies en vering aan te passen, en voor meer ervaren spelers is er echt lol te halen uit het finetunen van de details in de handling-instellingen.
De visuele kant van tuning blijft echter nog wat voorzichtiger, en terwijl sommige auto’s een variatie aan bodykits en spoilers krijgen, moet je bij anderen het doen met slechts minimale wijzigingen.
Motoren, turbo’s en het geluid van Tokio ’s nachts
Een van de plekken waar Forza Horizon 6 (binnen de serie) echt uitblinkt, is zijn sound design. De auto’s voelen eindelijk niet meer als verschillende “shells” van één motor met alleen een aangepaste volumeniveau; ze hebben hun eigen karakter en persoonlijkheid. Het verschil tussen individuele voertuigen is meteen hoorbaar: van agressieve turbo’s en brommende uitlaten tot subtiele details tijdens het schakelen of remmen.
Bovendien gaat de game heel goed om met de omgevingsgeluiden van het circuit. Een klap tegen vangrails en springen over stoepranden hebben precies de juiste impact en versterken de beleving van snelheid op een mooie manier. Het zijn kleine details, maar precies die maken het rijden zoveel levendiger en intenser.
Forza Horizon 6 op Xbox – Hoe presteerde het en welke modus speelde ik?
Op Xbox Series X zat ik praktisch meteen in Performance mode. En met zo’n razendsnelle arcaderijstijl had ik geen enkele reden om ergens anders te kijken. Forza Horizon 6 draait in dynamische 4K met een volledig stabiele 60 frames per seconde en ziet er bovendien ontzettend goed uit.
Dynamische resolutie werkt zo soepel dat als de ontwikkelaars het niet hadden vermeld, de meeste spelers het niet eens zouden opmerken (inclusief ik). En ja, er is ook een Quality mode met een meer native beeldweergave, maar in een game waarin je met 300 km/u door kersenbloesems vliegt, voelde 30 FPS ongeveer net zo natuurlijk als driftend door een bestelwagen.
Een relaxte verslaving voor een ontspannen avond
“Nog één race dan,” en drie uur later drift ik nog steeds ergens in de bergen onder een sterrenhemel. Ja, zo’n avond maakte ik dus mee met de Deluxe Edition op mijn Xbox. Opnieuw zit het tempo precies goed, en de game blijft je constant uitdagen om nieuwe auto’s, disciplines en onbekende locaties te proberen.
Het ene moment racen we in klassieke straatraces, het volgende moment jaag je elkaar achterna in drift-events of rond je showcase-missies af, waar de serie al jaren dol op is. Deze keer voelen die spectaculaire duels alleen net wat minder wild en memorabel dan vroeger. Er is geen tekort aan adrenaline-opwekkende momenten of filmische presentatie, maar Playground heeft het dit keer nét iets meer in toom weten te houden.
Ik vond de “Discover Japan”-modus veel leuker; die vormt een fijne tegenhanger van het klassieke festival. Via een reeks kleinere missies introduceert de game je aan Japanse autobeleving, de drift-scene en de regio’s zelf. Hier bezorg je bijvoorbeeld eten door de straten van Tokio, of je gaat aan de slag met tuningprojecten en uitdagingen in de bergen.
En dan heb je nog het online onderdeel, Horizon Play, waar Forza echt verandert in een gigantische community-speeltuin. Bijeenkomsten op parkeerplaatsen, community events en door spelers gemaakte tracks zijn nu net zo belangrijk voor de serie als de races zelf.
Ook multiplayer is een belangrijk onderdeel van de beleving. Je kunt offline spelen, maar de Forza Horizon-serie komt echt tot zijn recht in de online wereld. Kort gezegd: hetzelfde systeem als eerder, waarbij je andere spelers tegenkomt in de open wereld of het opneemt tegen anderen in online races. Dat zijn allemaal elementen van de game die je aantrekken en je bezig houden. De tijd vliegt, en voordat je het weet is het ineens al voorbij.
Conclusie: 9/10
Het is tijd om af te ronden. En wel in stijl, want Forza Horizon 6 is precies het soort vervolg dat de serie niet revolutioneert, maar hem juist tot bijna perfectie polijst. Japan is al jaren een droombestemming voor Horizon, en dat zie je terug. Een fantastische open wereld, ongelooflijk verslavend rijden, een enorme selectie auto’s, de geweldige sfeer van Tokio’s nachtroutes en een hoop aan content van allerlei soorten maken de game tot een van de beste arcaderacers van vandaag.
Ja, er zijn kleine minpuntjes zoals een wat magere verkeersbeleving, zwakkere showcase-events of een niet helemaal perfecte garage-editor. Maar uiteindelijk doen ze niets af aan het belangrijkste: Horizon 6 is de beste game in de serie. Je kunt er tientallen tot honderden uren mee zoet zijn; de ontwikkelaars hebben verbeterd wat ze konden, en “six” is moeiteloos de nieuwe standaard geworden in open-world racen. Zo hoort een sequel eruit te zien, en eerlijk: in de serie zijn we dit inmiddels ook wel gewend—aflevering na aflevering.
