PC 
Xbox 
E-cards Solarpunk-review – Bouw aan een betere toekomst, eiland voor eiland
Solarpunk brengt een frisse kijk op het survivalgenre, waarbij het vechten plaatsmaakt voor landbouw, automatisering en duurzame energiesystemen. De zwevende eilanden, de ontspannen sfeer en de bevredigende vooruitgang maken het een uitstekende keuze voor spelers die willen bouwen in plaats van vechten.
Energie. Klimaatverandering. Afhankelijkheid van grondstoffen. Problemen die nog maar een paar jaar geleden vooral experts bezighielden, maken nu deel uit van ons dagelijks leven. Zelfs in gaming. Slechts één crisis is genoeg om ineens te laten zien hoe kwetsbaar de werking van de moderne samenleving kan zijn. Thema’s als hernieuwbare energie, energie-onafhankelijkheid en duurzaamheid zijn een vast onderdeel van ons leven geworden. En precies op het snijvlak van technologie, ecologie en optimistische toekomstbeelden is de solarpunk-beweging en -subgenre ontstaan.
In tegenstelling tot cyberpunk, dat de toekomst vaak neerzet als een grauwe plek die wordt gedomineerd door grote bedrijven, gelooft solarpunk dat vooruitgang niet tegen de natuur hoeft in te gaan. De game Solarpunk van Cyberwave Studio is precies gebouwd op dat idee: in plaats van monsters te bevechten of de wereld te redden, bouw je je eigen thuis en reis je tussen zwevende eilanden. Je verbouwt gewassen, wekt energie op uit zon en wind, verkent de omgeving en breidt stap voor stap je kleine boerderij uit. Het klinkt prettig, zelfs opbeurend, toch? De vraag is echter of het spel je weet te boeien met meer dan alleen zijn aanlokkelijke visie. En als afgestudeerd milieugeoloog was ik vastbesloten om het uit te zoeken.
Een heerlijk ontspannen ervaring zonder natuurlijke vijanden
Dankzij de focus voelt Solarpunk als een schoolvoorbeeld van een indie-game. Het is niet gemaakt in een grote studio met een leger ontwikkelaars, en het probeert ook niet indruk te maken met filmische tussenfilmpjes of groots opgezette plotwendingen. Het is een kleiner project, opgebouwd rond één helder concept. Je krijgt een open wereld die bestaat uit meerdere zwevende eilanden, waar je tussen door langzaam naartoe beweegt, nieuwe grondstoffen ontdekt en je mogelijkheden uitbreidt. Hoewel het op het eerste gezicht misschien voelt als een doorsnee survivalgame, wordt na een paar uur duidelijk dat de ontwikkelaars een net iets andere koers varen dan de meeste concurrenten.
Het begin voelt echter vertrouwd. Je verzamelt takken, stenen en andere basisgrondstoffen. Je maakt je eerste gereedschap, bouwt werkbanken en probeert eten en drinkwater veilig te stellen (met meloen-flawor). De game stuurt je in het begin zachtjes in de juiste richting, maar laat je relatief snel voor jezelf zorgen. Van het een komt het ander: je bouwt gaandeweg een boerderij, kweekt gewassen en ontgrendelt nieuwe technologieën die je dagelijkse taken makkelijker maken. Maar waar Solarpunk niet inzet op eindeloos delven en roekeloze industriële uitbreiding, ligt de nadruk op duurzaam beheer. Je kapt bomen, maar plant ze ook weer terug. Je haalt energie uit bronnen die geen spoor van verwoesting achterlaten. En juist daar merkte ik de grootste afwijking ten opzichte van zijn genrebroeders.
Wie gaat dit spel waarderen, en waar doet het je nog meer aan denken?
Waar veel survivalgames leunen op een constante dreiging, kiest Solarpunk voor het tegenovergestelde. Je vindt hier geen agressieve vijanden, geen invallen in je basis en ook geen gevechten om te overleven. De sfeer ligt veel dichter bij Minecraft, maar dan in een meer creatieve vorm; of bij de bouwvrijheid van Raft, of de rustige landbouw van Stardew Valley. Tegelijk mengt het spel eigen ideeën door middel van energienetwerken, automatisering en een ecologische benadering van basisontwikkeling. Op bepaalde momenten doet het zelfs denken aan Satisfactory, al zoek je hier niet naar enorme fabrieken en rokende schoorstenen: in plaats daarvan probeer je een zelfvoorzienend ecosysteem te creëren dat in harmonie werkt met de omgeving. In onze video-review vergelijken we het zelfs met Subnautica!
Hiermee wordt ook meteen duidelijk voor wie het spel bedoeld is. Verwacht je nonstop actie, adrenaline en een strijd tegen de klok uit het survivalgenre, dan zal Solarpunk je waarschijnlijk niet aanspreken. Spelers die juist graag bouwen, plannen en hun kleine virtuele koninkrijk langzaam verbeteren, halen er het meest uit. Het is een spel voor mensen die een uurtje willen sleutelen aan hun boerderij, op zoek gaan naar een efficiëntere energiebron, of een knus huis ontwerpen met uitzicht op de wolken. Solarpunk probeert je niet op snelheid te zetten, maar geeft je juist vrijheid.
Omdat het woord “knus” de laatste tijd vaak oproept dat je minder moeilijke gameplay krijgt, bewijst Solarpunk dat een langzamer tempo niet automatisch betekent dat het spel oppervlakkig is. In plaats van gevechten bouwt het spanning op via resource management, het weer en energiesystemen, en of deze vorm van plannen je ontspant of juist frustreert, hangt vooral af van je eigen persoonlijkheid.
Tussen de wolken en het groen
Een van de grootste troeven van Solarpunk is zonder twijfel de wereld. Zwevende eilanden, omhuld door vegetatie, vormen een prettig decor dat perfect past bij het relaxte tempo van het spel. In het begin keek ik uit naar het verkennen van nieuwe plekken en het zoeken naar de resources die je nodig hebt om vooruit te komen. Al snel werd echter duidelijk dat de individuele eilanden vooral fungeren als voorraadkamers voor nieuwe materialen.
Als je ze eenmaal grondig hebt uitgepluisd, zijn er vaak niet zo veel redenen om terug te komen. Hoewel de wereld uitnodigend en visueel aantrekkelijk aanvoelt, ontbreekt het aan verrassingen, interessante locaties of events die je blijvende gevoel van ontdekking ondersteunen. Solarpunk biedt dus een aangename plek om te leven, maar niet altijd een plek die genoeg intrigeert om echt lang in te willen verkennen.
Als je op zoek bent naar een verhaal, dialoog of meer opvallende personages, zit je hier mis. Solarpunk laat storytelling praktisch volledig varen en richt al zijn aandacht op de echte verkenning, het bouwen, de landbouw en de automatisering. De character creation houdt dezelfde—en dus praktisch afwezige—stijl aan. Je kiest uit een paar opties zoals lichaamstype, haartype en dat is het.
Een rustig bestaan zonder zwaard in de hand
Als er één onderdeel is waarop Solarpunk staat of valt, dan is het wel de ontspannen gameplay. Vanaf de allereerste minuten merk je dat de ontwikkelaars hebben gekozen voor een rustiger tempo en het opbouwen van een zelfvoorzienend leven, in plaats van een constante strijd om te overleven. Je begint met het verzamelen van resources, het maken van je eerste gereedschap en het veiligstellen van eten en water. Na een korte introductie laat de game je vooral uit je eigen nieuwsgierigheid putten, en daar schieten al zijn systemen pas echt in gang.
De kern van de gameplay is de stapsgewijze ontwikkeling van je basis. Je kweekt gewassen, ontgrendelt nieuwe technologieën en bouwt een energie-infrastructuur die draait op zon, wind of water. Zonnepanelen, accu’s en automatische irrigatie voelen niet als extraatjes, maar eerder als een natuurlijke stap in je vooruitgang. Hoe beter je de verschillende systemen aan elkaar kunt koppelen, hoe groter de beloningen die de game je geeft.
Toch werkt niet alles vlekkeloos. Naarmate de uren voorbij tikken, begint er een zekere herhaling op te dagen. Het ontdekken van nieuwe eilanden brengt in het begin nog een avontuurlijk gevoel, maar later verandert het vaak in het standaard verzamelen van weer een ander type erts of plant die je nodig hebt om de volgende stap in de tech tree vrij te spelen. Bovendien worden sommige processen onnodig afgeremd doordat je moet wachten tot items zijn gemaakt, gewassen zijn gegroeid of grondstoffen zijn verwerkt. In de vroege uren is dat een prettige manier om te ontspannen, maar later merkte ik dat ik steeds weer simpelweg wachtte tot de volgende stap klaar was.
Ondanks dat vond ik de gameplay leuker dan ik vooraf had verwacht. Solarpunk is misschien niet revolutionair en volgt in veel mechanics de beproefde paden van het survivalgenre, maar de manier waarop het die elementen tot één ecologisch geheel smeedt werkt verrassend goed. Als je het langzame tempo omarmt en het niet probeert te spelen alsof het een klassieke, actievolle survivalgame is, dan levert het je een heerlijk plezierige ervaring op.
Een verrassend breed scala aan bouwopties en veranderend weer
De besturing is op zichzelf eenvoudig en intuïtief, van het openen van je inventaris en het gebruiken van items tot het bouwen van vrijwel alles. Je kunt kiezen wat je bouwt en waar, maar ook hoe je de plantbedden oriënteert of waar je zonnepanelen neerzet. Wanneer je grote constructies of complete complexen bouwt, is het bovendien fijn om te zien dat de ontwikkelaars hebben geïnvesteerd in een flinke variatie aan bouwblokken, zodat je alles kunt aanpassen aan je eigen voorkeuren.
Ook onderzoek werkt net zo intuïtief als de besturing: de game wijst je de weg naar wat je nodig hebt en hoe je het voor elkaar krijgt. Vergeet daarbij vooral het veranderende weer niet, want dat is de alpha en omega van het spel. Naast het op raken van energie of resources bestaat er ook de mogelijkheid dat er bijvoorbeeld bliksem inslaat en je inspanningen direct worden verwoest. Wie dat niet gelooft, kan tijdens een storm gerust een houweel grijpen en de hoogste berg in de omgeving beklimmen. En misschien levert dat pech op—of juist geluk, wie zal het zeggen.
Het luchtschip als symbool van vrijheid en de eyecatcher van het spel
Een van de leukste momenten van de hele game is wanneer je eindelijk de lucht in gaat en ontsnapt aan de grenzen van het introductie-eiland. Maar je moet het luchtschip eerst verdienen. Je monteert het uit het wrak van een neergestorte machine en de eerste geavanceerde onderdelen die je maakt terwijl je door het spel heen komt. Vanaf dat moment ligt de route naar andere eilanden, nieuwe resources en technologieën voor je open. Het is niet alleen een vervoermiddel, maar ook een van de belangrijkste pijlers van vooruitgang: zonder regelmatige expedities kun je namelijk niet verder.
Ook het vliegen past perfect binnen de solarpunk-filosofie. Vergeet snelreizen of automatische verplaatsingen tussen punten op de kaart. Reizen tussen eilanden vraagt om geduld en om een flinke dosis voorzichtigheid wanneer je landt. Soms had ik het gevoel dat de game het tempo expres omlaag zet zodat de speler bewuster wordt van de afstanden tussen locaties. Voor sommigen kan dat aanvoelen als een onnodige vertraging, maar voor mij klopte die aanpak juist. Zo wordt de reis onderdeel van de ervaring, niet alleen een noodzakelijk moment tussen twee taken. En natuurlijk is het luchtschip ook één van de meest milieuvriendelijke manieren om door de lucht te reizen.
Het luchtschip versterkt ook het gevoel van gestage groei. Met elke upgrade ga je verder weg van je thuis-eiland, en ontdek je nieuwe soorten gewassen, dieren en zeldzamere resources. Hoewel het spel later wel tegen het probleem aanloopt van herhalende activiteiten, is het verkenningssysteem via het luchtschip een van de meest geslaagde onderdelen. Het voegt een zekere dosis avontuur toe aan de wereld terwijl het tegelijk het idee bevestigt dat je je kleine, ecologische beschaving stap voor stap opbouwt door je eigen inspanningen.
Een aangename setting die niet probeert te imponeren
Visueel vangt Solarpunk precies datgene wat het wil zijn. In plaats van te jagen op fotorealisme kiest het voor een eenvoudiger, kleurrijke stijl die de rustige sfeer van de zwevende eilanden versterkt. Lush vegetatie, open luchten en met de hand gemaakte huisjes zorgen voor een prettig decor waarin je makkelijk even alles loslaat en gewoon geniet van het uitzicht op de wereld beneden. Tegelijk moet wel worden toegegeven dat het spel niet heel veel visuele risico’s neemt. Na een tijdje beginnen sommige omgevingen op elkaar te lijken, en zelfs de dieren en andere objecten ogen niet zo levendig als dit genre, met deze focus, verdient. Gelukkig zit de technische kant wel goed. Tijdens het spelen kwam ik vooral kleine bugs en af en toe een glitch tegen bij interacties, en dat verknalde de ervaring in elk geval niet op grote schaal.
Ook het geluid volgt een vergelijkbare aanpak. De soundtrack blijft op de achtergrond en probeert niet de aandacht naar zich toe te trekken. In plaats van memorabele melodieën zorgt het juist voor een subtiele muzikale laag die de klank van wind, regen en andere omgevingsgeluiden aanvult. Het werkt precies zoals het hoort, maar tegelijkertijd is het ook één van die aspecten die je waarschijnlijk niet lang na afloop nog bijblijft. En dat stoorde me uiteindelijk niet—integendeel.
Eindoordeel: 8/10
Kort gezegd: Solarpunk is niet ieders kopje thee, zo geven de ontwikkelaars zelf ook aan met een korte samenvatting van voor wie het spel bedoeld is. Een miskoop voorkomen is simpelweg beter dan negatieve reviews lezen van ontevreden spelers. Het spel biedt geen epische gevechten, geen filmisch verhaal en ook geen eindeloze wereld vol attracties op elk eiland. In plaats daarvan draait het om geduldig plannen en de voldoening van het stap voor stap opbouwen van iets van jezelf. En precies daar ligt ook de grootste kracht. Wanneer alle systemen samenkomen tot één werkend geheel—de boerderij bloeit, de accu’s laden, de machines draaien en het luchtschip vertrekt voor weer een nieuw avontuur—maakt de game een erg bevredigend gevoel van prestatie waar.
Ja, de wereld had levendiger gekund, de verkenning gevarieerder en herhalende taken gaan na verloop van tijd al snel wat vermoeiender voelen. Toch merkte ik vaak dat ik hetzelfde vertrouwde zinnetje zei: “Ik finish gewoon nog één ding en dan ben ik klaar,” waarna er weer een uur bij kwam van bouwen, landbouw of het upgraden van de basis. Voor een kleine indieproductie is dit een verrassend omvangrijk project met genoeg opties, een charmante filosofie en gameplay die je tientallen uren kan blijven boeien. Ben je op zoek naar een rustige, niet-gewelddadige survivalgame waarmee je je eigen stukje eco-utopie opbouwt tussen de wolken? Dan is Solarpunk een van de meest uitzonderlijke projecten van de afgelopen jaren. In dit geval is een score van 8/10 meer dan verdiend.
